اشعار حافظ

[DELFAN]

بر نیامد از تمنای لبت کامم هنوز

                                بر امید جام لعلت دردی آشامم هنوز

روز ازل رفت دینم در سر زلفین

                               تا چه خواهد شد در این سودا سرانجامم هنوز

ساقیا یک جرعه ای زان آب آتشگون که من

                              در میان پختگان عشق او خامم هنوز

از خطا گفتم شبی زلف تو را مشک ختن

                             می زند هر لحظه تیغی مو بر اندامم هنوز

پرتو روی تو تا در خلوتم دید آفتاب

                            می رود چون سایه هر دم بر در و بامم هنوز

.

.

.

[DELFAN]

عمریست تا به راه غمت رو نهاده‌ایم               روی و ریای خلق به یک سو نهاده‌ایم

طاق و رواق مدرسه و قال و قیل علم               در راه جام و ساقی مه رو نهاده‌ایم

هم جان بدان دو نرگس جادو سپرده‌ایم            هم دل بدان دو سنبل هندو نهاده‌ایم

عمری گذشت تا به امید اشارتی               چشمی بدان دو گوشه ابرو نهاده‌ایم

ما ملک عافیت نه به لشکر گرفته‌ایم               ما تخت سلطنت نه به بازو نهاده‌ایم

تا سحر چشم یار چه بازی کند که باز               بنیاد بر کرشمه جادو نهاده‌ایم

بی زلف سرکشش سر سودایی از ملال            همچون بنفشه بر سر زانو نهاده‌ایم

در گوشه امید چو نظارگان ماه                       چشم طلب بر آن خم ابرو نهاده‌ایم

گفتی که حافظا دل سرگشته‌ات کجاست       در حلقه‌های آن خم گیسو نهاده‌ایم

[DELFAN]

غم زمانه که هیچش کران نمی‌بینم       
                                               دواش جز می چون ارغوان نمی‌بینم

به ترک خدمت پیر مغان نخواهم گفت
                                              چرا که مصلحت خود در آن نمی‌بینم

ز آفتاب قدح ارتفاع عیش بگیر
                                              چرا که طالع وقت آن چنان نمی‌بینم

نشان اهل خدا عاشقیست با خود دار
                                              که در مشایخ شهر این نشان نمی‌بینم

بدین دو دیده حیران من هزار افسوس
                                                   که با دو آینه رویش عیان نمی‌بینم

قد تو تا بشد از جویبار دیده من
                                              به جای سرو جز آب روان نمی‌بینم

در این خمار کسم جرعه‌ای نمی‌بخشد
                                              ببین که اهل دلی در میان نمی‌بینم

نشان موی میانش که دل در او بستم
                                               ز من مپرس که خود در میان نمی‌بینم

من و سفینه حافظ که جز در این دریا
                                                بضاعت سخن درفشان نمی‌بینم

[سعدی مومیوند]

رواق منظر چشم من آشيانه توست                   کرم نما و فرود آ که خانه خانه توست
به لطف خال و خط از عارفان ربودی دل                لطيفه‌های عجب زير دام و دانه توست
دلت به وصل گل ای بلبل صبا خوش باد              که در چمن همه گلبانگ عاشقانه توست
علاج ضعف دل ما به لب حوالت کن                   که اين مفرح ياقوت در خزانه توست
به تن مقصرم از دولت ملازمتت                         ولی خلاصه جان خاک آستانه توست
من آن نيم که دهم نقد دل به هر شوخی           در خزانه به مهر تو و نشانه توست
تو خود چه لعبتی ای شهسوار شيرين کار           که توسنی چو فلک رام تازيانه توست
چه جای من که بلغزد سپهر شعبده باز              از اين حيل که در انبانه بهانه توست
سرود مجلست اکنون فلک به رقص آرد               که شعر حافظ شيرين سخن ترانه توست

[nadi]

رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید                  وظیفه گر برسد مصرفش گل است و نبید
صفیر مرغ برآمد بط شراب کجاست                     فغان فتاد به بلبل نقاب گل که کشید
ز میوه‌های بهشتی چه ذوق دریابد                     هر آن که سیب زنخدان شاهدی نگزید
مکن ز غصه شکایت که در طریق طلب                به راحتی نرسید آن که زحمتی نکشید
ز روی ساقی مه وش گلی بچین امروز                که گرد عارض بستان خط بنفشه دمید
چنان کرشمه ساقی دلم ز دست ببرد                که با کسی دگرم نیست برگ گفت و شنید
من این مرقع رنگین چو گل بخواهم سوخت         که پیر باده فروشش به جرعه‌ای نخرید
بهار می‌گذرد دادگسترا دریاب                            که رفت موسم و حافظ هنوز می‌نچشید
 

[DELFAN]

گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس       
                                                       زین چمن سایه آن سرو روان ما را بس

من و همصحبتی اهل ریا دورم باد
                                              از گرانان جهان رطل گران ما را بس

قصر فردوس به پاداش عمل می‌بخشند
                                              ما که رندیم و گدا دیر مغان ما را بس

بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین
                                              کاین اشارت ز جهان گذران ما را بس

نقد بازار جهان بنگر و آزار جهان
                                                  گر شما را نه بس این سود و زیان ما را بس

یار با ماست چه حاجت که زیادت طلبیم
                                                 دولت صحبت آن مونس جان ما را بس

از در خویش خدا را به بهشتم مفرست
                                               که سر کوی تو از کون و مکان ما را بس

حافظ از مشرب قسمت گله ناانصافیست
                                              طبع چون آب و غزل‌های روان ما را بس

[DELFAN]

مرا عهديست با جانان که تا جان در بدن دارم
هواداران کويش را چو جان خويشتن دارم

صفای خلوت خاطر از آن شمع چگل جويم
فروغ چشم و نور دل از آن ماه ختن دارم

به کام و آرزوی دل چو دارم خلوتی حاصل
چه فکر از خبث بدگويان ميان انجمن دارم

مرا در خانه سروی هست کاندر سايه قدش
فراغ از سرو بستانی و شمشاد چمن دارم

گرم صد لشکر از خوبان به قصد دل کمين سازند
بحمد الله و المنه بتی لشکرشکن دارم

سزد کز خاتم لعلش زنم لاف سليمانی
چو اسم اعظمم باشد چه باک از اهرمن دارم

الا ای پير فرزانه مکن عيبم ز ميخانه
که من در ترک پيمانه دلی پيمان شکن دارم

خدا را ای رقيب امشب زمانی ديده بر هم نه
که من با لعل خاموشش نهانی صد سخن دارم

چو در گلزار اقبالش خرامانم بحمدالله
نه ميل لاله و نسرين نه برگ نسترن دارم

به رندی شهره شد حافظ ميان همدمان ليکن
چه غم دارم که در عالم قوام الدين حسن دارم

[DELFAN]

صلاح از ما چه می‌جویی که مستان را صلا گفتیم               به دور نرگس مستت سلامت را دعا گفتیم

در میخانه‌ام بگشا که هیچ از خانقه نگشود                       گرت باور بود ور نه سخن این بود و ما گفتیم

من از چشم تو ای ساقی خراب افتاده‌ام لیکن               بلایی کز حبیب آید هزارش مرحبا گفتیم

اگر بر من نبخشایی پشیمانی خوری آخر                       به خاطر دار این معنی که در خدمت کجا گفتیم

قدت گفتم که شمشاد است بس خجلت به بار آورد       که این نسبت چرا کردیم و این بهتان چرا گفتیم

جگر چون نافه‌ام خون گشت کم زینم نمی‌باید               جزای آن که با زلفت سخن از چین خطا گفتیم

تو آتش گشتی ای حافظ ولی با یار درنگرفت                       ز بدعهدی گل گویی حکایت با صبا گفتیم

[DELFAN]

در خرابات مغان نور خدا می‌بینم                    این عجب بین که چه نوری ز کجا می‌بینم

جلوه بر من مفروش ای ملک الحاج که تو           خانه می‌بینی و من خانه خدا می‌بینم

خواهم از زلف بتان نافه گشایی کردن                   فکر دور است همانا که خطا می‌بینم

سوز دل اشک روان آه سحر ناله شب                   این همه از نظر لطف شما می‌بینم

هر دم از روی تو نقشی زندم راه خیال                   با که گویم که در این پرده چه‌ها می‌بینم

کس ندیده‌ست ز مشک ختن و نافه چین           آن چه من هر سحر از باد صبا می‌بینم

دوستان عیب نظربازی حافظ مکنید                   که من او را ز محبان شما می‌بینم

[DELFAN]

حاشا که من به موسم گل ترک می کنم       من لاف عقل می‌زنم این کار کی کنم

مطرب کجاست تا همه محصول زهد و علم       در کار چنگ و بربط و آواز نی کنم

از قیل و قال مدرسه حالی دلم گرفت               یک چند نیز خدمت معشوق و می کنم

کی بود در زمانه وفا جام می بیار               تا من حکایت جم و کاووس کی کنم

از نامه سیاه نترسم که روز حشر               با فیض لطف او صد از این نامه طی کنم

کو پیک صبح تا گله‌های شب فراق               با آن خجسته طالع فرخنده پی کنم

این جان عاریت که به حافظ سپرد دوست       روزی رخش ببینم و تسلیم وی کنم

[DELFAN]

گر من از باغ تو يك ميوه بچينم چه شود            پيش پائى به چراغ تو ببينم چه شود

يا رب اندر كنف سايه ء آن سرو بلند                    گر من سوخته يك دم بنشينم چه شود

آخر اى خاتم جمشيد همايون آثار                    گر فتد عكس تو بر لعل نگينم چه شود

واعظ شهر چو مهر ملك و شحنه گزيد            من اگر مهرنگارى بگزينم چه شود

عقلم از خانه بدر رفت و گر مى اينست            ديدم از پيش كه در خانه ء دينم چه شود

صرف شد عمر گرانمايه به معشوقه و مى            تا از آنم چه به پيش آيد ازينم چه شود

خواجه دانست كه من عاشقم و هيچ نگفت        حافظ ار نيز بداند كه چنينم چه شود

[DELFAN]

عمریست تا من در طلب هر روز گامی می‌زنم       دست شفاعت هر زمان در نیک نامی می‌زنم

بی ماه مهرافروز خود تا بگذرانم روز خود               دامی به راهی می‌نهم مرغی به دامی می‌زنم

اورنگ کو گلچهر کو نقش وفا و مهر کو                       حالی من اندر عاشقی داو تمامی می‌زنم

تا بو که یابم آگهی از سایه سرو سهی               گلبانگ عشق از هر طرف بر خوش خرامی می‌زنم

هر چند کان آرام دل دانم نبخشد کام دل               نقش خیالی می‌کشم فال دوامی می‌زنم

دانم سر آرد غصه را رنگین برآرد قصه را                       این آه خون افشان که من هر صبح و شامی می‌زنم

با آن که از وی غایبم و از می چو حافظ تایبم               در مجلس روحانیان گه گاه جامی می‌زنم

[DELFAN]

یاری اندر کس نمیبینم یاران را چه شد

                     دوستی کی آخر آمد،دوستداران را چه شد

آب حیوان تیره گون شد خضر فرخ پی کجاست     

                    خون چکید از شاخ گل باد بهاران را چه شد   

کس نمی گویدکه یاری داشت حق دوستی       

                    حق شناسان را چه حال افتاد یاران را چه شد

لعلی از کان مروت برنیامد سالهاست   

                    تابش خورشید و سعی باد و باران را چه شد

شهر یاران بود و خاک مهربانان این این دیار   

                     مهربانی کی سر آمد شهریاران را چه شد 

گوی توفیق و کرامت در میان افکنده اند       

                     کس به میدان در نمی آید سواران را چه شد   

صد هزارن گل شکفت و بانگ مرغی بر نخاست     

                    عندلیبان را چه پیش آمد هزاران را چه شد

حافظ اسرار الهی کس نمی داند خموش   

                    از که میپرسی که دور روزگاران را چه شد

[DELFAN]

در سرای مغان رفته بود و آب زده                  نشسته پیر و صلایی به شیخ و شاب زده

سبوکشان همه در بندگیش بسته کمر          ولی ز ترک کله چتر بر سحاب زده

شعاع جام و قدح نور ماه پوشیده                  عذار مغبچگان راه آفتاب زده

عروس بخت در آن حجله با هزاران ناز                  شکسته کسمه و بر برگ گل گلاب زده

گرفته ساغر عشرت فرشته رحمت                  ز جرعه بر رخ حور و پری گلاب زده

ز شور و عربده شاهدان شیرین کار                  شکر شکسته سمن ریخته رباب زده

سلام کردم و با من به روی خندان گفت          که ای خمارکش مفلس شراب زده

که این کند که تو کردی به ضعف همت و رای          ز گنج خانه شده خیمه بر خراب زده

وصال دولت بیدار ترسمت ندهند                          که خفته‌ای تو در آغوش بخت خواب زده

بیا به میکده حافظ که بر تو عرضه کنم                 هزار صف ز دعاهای مستجاب زده

فلک جنیبه کش شاه نصره الدین است         بیا ببین ملکش دست در رکاب زده

خرد که ملهم غیب است بهر کسب شرف        ز بام عرش صدش بوسه بر جناب زده

[DELFAN]

صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنم       تا به کی در غم تو ناله شبگیر کنم

دل دیوانه از آن شد که نصیحت شنود       مگرش هم ز سر زلف تو زنجیر کنم

آن چه در مدت هجر تو کشیدم هیهات       در یکی نامه محال است که تحریر کنم

با سر زلف تو مجموع پریشانی خود       کو مجالی که سراسر همه تقریر کنم

آن زمان کرزوی دیدن جانم باشد       در نظر نقش رخ خوب تو تصویر کنم

گر بدانم که وصال تو بدین دست دهد       دین و دل را همه دربازم و توفیر کنم

دور شو از برم ای واعظ و بیهوده مگوی       من نه آنم که دگر گوش به تزویر کنم

نیست امید صلاحی ز فساد حافظ       چون که تقدیر چنین است چه تدبیر کنم